Esra'yla Hayata Dair

Bir zamanlar çocukların dünyasında oyun, hayal gücünün en masum sahnesiydi. Taşlardan evler kurulur, bir çubuğun ucunda uzun yolculuklara çıkılır, kaybedilen bir oyunun ardından bile kahkahalar eksik olmazdı. Bugün ise oyun, çoğu zaman ekranların içine taşındı; kurgu ile gerçek arasındaki çizgi de fark edilmeden incelmeye başladı. Ekrandaki dünyada her şey yeniden başlatılabiliyor; bir hata yapıldığında oyun başa sarıyor, karakterler ayağa kalkıyor, sonuçlar silinip gidiyor. Oysa gerçek hayatta yaşananların izleri kalıyor, sözlerin ve davranışların yankısı sürüyor. Bu iki dünya arasındaki fark, henüz duygularını tanımayı ve öfkesini yönetmeyi öğrenme sürecindeki bir zihin için her zaman net olmayabiliyor. Son zamanlarda sıkça gündeme gelen ve hepimizi sarsan olaylar, bazı soruları daha fazla düşündürüyor. Çocukların parmak uçlarında dönen bu dijital dünyada zihinlerine hangi duygular işleniyor? Ekranda başlayan bir kurgu, gerçek hayatta nasıl karşılık buluyor? Bu soruların cevabını ar...

Bazı insanların neden sürekli gergin, sabırsız ve mutsuz olduğunu hiç düşündünüz mü? Belki de mesele yaşadıkları hayat değil mesele hayata bakış açılarıdır. Hayatınızı hangi kelimeleri kullanarak anlattığınız çok önemlidir. Çünkü beyin, anlatılanı ciddiye alır ve tekrar edileni gerçek sanır. Hele güne başlarken zihinde bir liste oluşuyorsa eyvah trafik, çocuklar, işler gibi her şey hızlıca “şikayet edilecekler” dosyasına girer. Zamanla bu tekrardan dolayı insan, yaşamı gerçekten zor ve sorunlu olarak algılamaya başlar. Zihinsel Filtrelemede "Gri Gözlük" Etkisi Şikayet etmek, başlangıçta sadece bir stres atma yöntemi gibi görünür. Ancak her şikayet, beyindeki nöral yolları o yönde güçlendirir. Bir süre sonra zihin, etrafındaki güzellikleri veya fırsatları "gereksiz veri" olarak silmeye başlar. Sabah bindiğiniz otobüsteki boş koltuğu değil, yanınızdaki kişinin yüksek sesle konuşmasını görürsünüz. Dünya değişmez, ama sizin dünyayı algıladığınız filtre kirlenir. Ayrıca ...

Modern yaşamın bize sunduğu "konfor", aslında biyolojik bir tuzağın kapılarını aralıyor. Gün boyu ofis koltuklarında mesai tüketiyor, akşamları televizyon karşısında yumuşak kanepelere gömülüyoruz. Ancak bu steril rahatlık, bedenin fıtri hafızasını ve hareket kabiliyetini köreltiyor. Oysa aslında hayat hiçbir zaman dümdüz ve yumuşak değildir. Atalarımız engebeli arazilerde yürüyor, farklı yüksekliklerdeki taşların üzerine oturuyor ya da doğrudan toprağa çömeliyordu. Bu "pürüzlü" yaşam, beynimize sürekli bir denge sinyali gönderiyordu. Yumuşak koltuklara gömüldüğümüzde vücudumuzun boşluktaki konumunu algılama yeteneği zayıflar. Beyin, kalçanın veya omurganın nerede olduğunu tam olarak anlamaz. Çünkü koltuk her tarafı sararak "sahte bir güvenlik" hissine neden olur. Koltukta beden kendini tamamen bırakır; bu da omurgayı koruyan derin kasların uykuya dalmasına neden olur ve kas tembelliği başlar. Oysa insan bedeni dinamik olarak yaratılmıştır. "Fıtratı...

Kış mevsimi yalnızca tabiatı değil, insanın iç dünyasını da derinden etkiler. Günlerin kısalması, güneş ışığının azalması ve soğuğun uzun süre devam etmesi bedenimizde ve ruhumuzda fark edilmeden bir ağırlık oluşturur. Daha az hareket eder, daha çok içe çekilir, istemsizce yavaşlarız. Bu durum sadece duygusal bir his değildir; kökleri biyolojik saatimizin işleyişine kadar uzanan somut bir değişimdir. Kış aylarında güneş ışığının azalmasıyla birlikte, beynimizde mutluluk ve zindelikle ilişkilendirilen serotonin üretimi düşüşe geçer. Güneş ışığı azaldıkça, vücudumuz sanki sürekli bir "gece" modundaymış gibi tepki vererek uyku ve dinlenme döngüsünü yöneten melatonin hormonunu daha fazla salgılamaya başlar. Hayat şartları bizden her zamanki hızımızla çalışmamızı, üretmemizi ve sosyal kalmamızı beklerken; biyolojimiz bize "yavaşla ve enerji biriktir" diye fısıldar. Sonuç; sabahları yataktan kalkmakta zorlanma, gün boyu süren bir isteksizlik ve bitmek bilmeyen bir yorgun...